A ge dacht dat dat allemaal voorbij was ne keer dat die baby daaruit is. Bahaha, mis poes dus!
Een kleine bloemlezing van de laatste maanden:
- Tandpijn, ontzenuwing. Ge moet in de congé ne keer een tandarts vinden die u wil helpen. Met driedubbele dank aan de verpleegster die we tegenkwamen in 't kliniek op onze zoektocht die duidelijk met mij inzat en bijna zelf aan het bellen was naar alle tandartsen.
- Oogontsteking: oogdruppels, oogzalf, dubbele checkup. En alst terug komt toch ne keer checken op reuma... U zegt?
- Haaruitval. Haar overal... Neen mijn zoon heeft nog geen schaamhaar.. tis mijn hoofdhaar die zich daar ook al genesteld heeft begot.
- Tandpijn deel 2, ontzenuwing 2. Tvoordeel is dat ik al weet wat me te wachten staat. Ondertussen nieuwe tandarts genomen. Weer iets waarvoor ik gewoon hier in Roeselare terecht kan.
- Nu nog mijn vel ne keer laten bekijken. Ondertussen ben ik een ware vlekkenkampioen.
En dan hoop ik dat ik het zowat gehad heb. Maar goed, zo'n 10 jaarse checkup is misschien nog wel iets. Op naar de volgende 10?
Posts tonen met het label Baby. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Baby. Alle posts tonen
vrijdag 20 november 2015
woensdag 2 september 2015
Sebio.
Kijk ik ben niet voor de stoef maar alst goed is mag het toch gezegd worden.
In mijn zoektocht naar wat aanvulling op mijn wasbare luier stash kwam ik terecht op Sebio. Daar hadden ze van die uber coole overbroekjes van het merk wasbare luiers dat ik gebruik.
In mijn zoektocht naar wat aanvulling op mijn wasbare luier stash kwam ik terecht op Sebio. Daar hadden ze van die uber coole overbroekjes van het merk wasbare luiers dat ik gebruik.
Geweldig content want o zo schattig!
Maar dat is nog niet alles. Op de site van Sebio stond vermeld dat je bij het invoeren van een code een herbruikbaar lunchzakje van keep leaf kado kreeg. Helaas ging er bij het invoeren van die code blijkbaar iets verkeerd en het zakje zat niet bij mijn bestelling. Ik mailde hen om dit te laten weten en de dame van Sebio belde mij een paar dagen later op om me te zeggen dat ze het zouden nasturen. En effectief zeg, enkele dagen later kon ik het ophalen bij de post! Mega service vind ik! Ik ga er dus zeker binnenkort nog eens rondhuppelen met mijn virtueel winkelmandje!
vrijdag 24 juli 2015
De eerste weken Castor.
Liefste zoon,
Het is me wat zo'n versbakken baby. De laatste weken waren wat ze noemen turbulent. Al van in het ziekenhuis was je geen tevreden baby. Je was het liefst dicht bij mij, daar leek je het meest content.
Wat ik al vreesde van in het begin, met dank aan het trauma dat ik opliep bij Mare ( en misschien was dat wel de grootste reden waarom het niet lukte), de borstvoeding lukte me alweer niet. De pijn die ik voelde telkens je bij me dronk voelde jij wellicht ook. Kon ik je niet genoeg geven, of voelde je mijn stress, ik weet het niet. De eerste dagen leek je alvast niet echt een happy baby.
Ook de eerste dagen thuis waren niet de makkelijkste. Uren huilen en schreeuwen. Je papa, zus en ik wisten niet wat met je aan te vangen.
Toen een paar dagen geleden bleek dat je spruw had en ik daardoor dus wellicht nog meer pijn had bij het voeden was het voor mij genoeg geweest. Na dagen afzien en huilen in mijn bed bij het voeden schakelden we over op flesjes. En dat lieve Castor was wellicht de beste beslissing die we konden nemen voor jou! Sindsdien ben je een ander kind. Je bent rustig, drinkt goed, kijkt je ogen uit, slaapt goed,...
De mooie verhalen over borstvoeding zijn helaas niet op mij van toepassing. Het is helaas geen sprookje, de realiteit is dat niet iedereen het kan en ik ben daar 1 van.
Hopelijk kunnen we nu stilaan beginnen genieten van elkaar!
Morgen nog wat tandpijn laten oplossen en dan komt de rust. Of dat hoop ik toch.
Zo'n zwangerschap is toch echt een aanslag op het vrouwenlichaam hoor vent. Maar ik ben zeker dat je het dubbel en dik waard bent! De dames in het ziekenhuis zeiden het gisteren nog, je hebt mooie baby's en minder mooie baby's wat ze ook beweren, en dit is zo'n mooi exemplaar! En als een wildvreemde het al zegt dan moet het toch waar zijn lijkt me.
Kleine Castorman, binnenkort als ik eindelijk pijnvrij ben dan gaan wij genieten dat beloof ik je!
Het is me wat zo'n versbakken baby. De laatste weken waren wat ze noemen turbulent. Al van in het ziekenhuis was je geen tevreden baby. Je was het liefst dicht bij mij, daar leek je het meest content.
Wat ik al vreesde van in het begin, met dank aan het trauma dat ik opliep bij Mare ( en misschien was dat wel de grootste reden waarom het niet lukte), de borstvoeding lukte me alweer niet. De pijn die ik voelde telkens je bij me dronk voelde jij wellicht ook. Kon ik je niet genoeg geven, of voelde je mijn stress, ik weet het niet. De eerste dagen leek je alvast niet echt een happy baby.
Ook de eerste dagen thuis waren niet de makkelijkste. Uren huilen en schreeuwen. Je papa, zus en ik wisten niet wat met je aan te vangen.
Toen een paar dagen geleden bleek dat je spruw had en ik daardoor dus wellicht nog meer pijn had bij het voeden was het voor mij genoeg geweest. Na dagen afzien en huilen in mijn bed bij het voeden schakelden we over op flesjes. En dat lieve Castor was wellicht de beste beslissing die we konden nemen voor jou! Sindsdien ben je een ander kind. Je bent rustig, drinkt goed, kijkt je ogen uit, slaapt goed,...
De mooie verhalen over borstvoeding zijn helaas niet op mij van toepassing. Het is helaas geen sprookje, de realiteit is dat niet iedereen het kan en ik ben daar 1 van.
Hopelijk kunnen we nu stilaan beginnen genieten van elkaar!
Morgen nog wat tandpijn laten oplossen en dan komt de rust. Of dat hoop ik toch.
Zo'n zwangerschap is toch echt een aanslag op het vrouwenlichaam hoor vent. Maar ik ben zeker dat je het dubbel en dik waard bent! De dames in het ziekenhuis zeiden het gisteren nog, je hebt mooie baby's en minder mooie baby's wat ze ook beweren, en dit is zo'n mooi exemplaar! En als een wildvreemde het al zegt dan moet het toch waar zijn lijkt me.
Kleine Castorman, binnenkort als ik eindelijk pijnvrij ben dan gaan wij genieten dat beloof ik je!
zondag 19 juli 2015
vrijdag 29 mei 2015
Zwangerschapskwaaltjes deel 5.
De laatste loodjes.. en die wegen zwaar! Al 2,5kg weegt die 'kleine' baby. De complimenten kunnen niet op de laatste dagen!
Een kleine selectie:
* Das een serieus buikje hé, aldus de gynaecologe, en ze nam haar meetlint...
* Amai, tbegint zwaar te worden zeker? Je ziet er ook euh... zwaar uit.
* En... ga je het nog een maand uithouden?
De compassie druipt uit iedereen zijn ogen. Niet dat ik daar iets aan heb natuurlijk... want ik moet hem helemaal alleen dragen, die buiten alle proportie buik.
Maar goed, nog een maandje op de tanden bijten.
Die kleine baby blijkt trouwens nu al een snoodaard te zijn want nu blijkt hij plots na 8 maanden in stuit te zijn gaan liggen. Afwachten of hij zich nog zal bedenken de pestkop.
Ik merk dat het mentaal ook lastig begint te worden. Het zit niet altijd even fris in mijn kop. Al heeft dat wellicht ook te maken met de verbouwing die meer dan een maand onnodig heeft stilgelegen en ik nu dus niet rustig zal kunnen bevallen zoals ik had gehoopt maar eerder tussen het vensters installeren en vloerleggen door. En net dat wou ik niet. Ik wou rust. En de volle aandacht van het lief voor mij en de baby. Maar dat zit er dus niet echt in. Een luxe probleem ik weet het maar deze keer wil ik er ten volle van kunnen genieten!
Fysiek valt het al bij al nog mee denk ik. Al zegt mijn lichaam me regelmatig dat ik beter wat zou rusten. Met zo'n springkonijn in mij is dat ook niet echt verwonderlijk. De feestjes die hij daar vanbinnen al gehouden heeft zijn niet meer te tellen.
Sinds een weekje heeft hij nu ook regelmatig de hik. Grappig dat!
Maar goed, zijn bedje is klaar, de babykamer kan ik volgende week afwerken. En dankzij de peter ( of toch na de uitleg van zijn vrouw, mijn lief en zijn broer) staat er een parkje klaar.
Een kleine selectie:
* Das een serieus buikje hé, aldus de gynaecologe, en ze nam haar meetlint...
* Amai, tbegint zwaar te worden zeker? Je ziet er ook euh... zwaar uit.
* En... ga je het nog een maand uithouden?
De compassie druipt uit iedereen zijn ogen. Niet dat ik daar iets aan heb natuurlijk... want ik moet hem helemaal alleen dragen, die buiten alle proportie buik.
Maar goed, nog een maandje op de tanden bijten.
Die kleine baby blijkt trouwens nu al een snoodaard te zijn want nu blijkt hij plots na 8 maanden in stuit te zijn gaan liggen. Afwachten of hij zich nog zal bedenken de pestkop.
Ik merk dat het mentaal ook lastig begint te worden. Het zit niet altijd even fris in mijn kop. Al heeft dat wellicht ook te maken met de verbouwing die meer dan een maand onnodig heeft stilgelegen en ik nu dus niet rustig zal kunnen bevallen zoals ik had gehoopt maar eerder tussen het vensters installeren en vloerleggen door. En net dat wou ik niet. Ik wou rust. En de volle aandacht van het lief voor mij en de baby. Maar dat zit er dus niet echt in. Een luxe probleem ik weet het maar deze keer wil ik er ten volle van kunnen genieten!
Fysiek valt het al bij al nog mee denk ik. Al zegt mijn lichaam me regelmatig dat ik beter wat zou rusten. Met zo'n springkonijn in mij is dat ook niet echt verwonderlijk. De feestjes die hij daar vanbinnen al gehouden heeft zijn niet meer te tellen.
Sinds een weekje heeft hij nu ook regelmatig de hik. Grappig dat!
Maar goed, zijn bedje is klaar, de babykamer kan ik volgende week afwerken. En dankzij de peter ( of toch na de uitleg van zijn vrouw, mijn lief en zijn broer) staat er een parkje klaar.
Nog een klein beetje geduld dus...
woensdag 29 april 2015
Van TV-tafel naar verzorgingstafel.
Der is iets klaar, yep echt waar! Tis de verzorgingstafel voor baby.
Niet gewoon nieuw aangekocht, natuurlijk niet. Dat past niet in ons concept natuurlijk. Nee een oud tv-tafeltje dat ik al jaren meezeul.
Het tafeltje stond in mijn vorige huis toen ik het kocht. Achtergelaten door Rachel, de vorige eigenaar van het huis. Zo'n typisch tv-tafeltje zoals je ze wel vaker ziet. Ik vind die schoon van vorm dus ik dacht, die doe ik niet meteen weg.
Het tafeltje deed ooit dienst in mijn vorig atelier als pallettafel, vandaar de olieverfsporen.
Toen ik door had dat ik het nooit zou maken als kunstschilder en ik er eigenlijk na allerlei belevenissen een degout van kreeg bleef het tafeltje ongebruikt achter.
Het belande uiteindelijk in de voorraad van Karmijn & Kobalt maar niemand leek het zo genegen als ik dus bleef het er staan.
Bij de verhuis besloot ik toch om het mee te nemen, een tafeltje hier of daar kan altijd wel eens van pas komen. En zo bleek, want we gebruiken het in onze oude keuken om ons koffiemachien op te zetten.
En nu, nu kreeg het eindelijk na al die jaren zijn broodnodige make-over. Ik schilderde het in tinten groen om in de badkamer te plaatsen als verzorgingstafel voor baby. Het verzorgingskussen past er perfect op, ideaal dus. En onderaan kunnen we nog wat spullen kwijt zoals luiers ( jawel we gaan voor wasbaar, later daarover meer) en wat crèmekes en dergelijke meer.
Voila, toch al iets dat we van de to do lijst kunnen schrappen.
vrijdag 24 april 2015
Zwangerschapskwaaltjes 4.
Waar het vorige maand nog allemaal rustig was en ik terug energie had om aan baby zijn bed te beginnen is het deze week een pak minder.
In de loop van de week kreeg ik last van ' een plaagje' zoals de gynaecologe het zo schoon zei. Braken met als gevolg een mottig gevoel van hier tot in Tokio. Ondertussen is het misselijke gevoel wel over maar heb ik nu last van maagpijn. Zien of de nieuwe aanvoer van de apotheek me wat rust zal geven.
Gevolg is ook dat mijn nachtrust op niks meer trekt natuurlijk. Het is al niet evident om met zo'n dikke buik te slapen en maar de keuze meer te hebben uit 2 slaapposities, zijnde linkerzij of rechterzij ( ik zou geld geven om nog ne keer ne nacht op mijn buik te kunnen slapen). Laat staan dat je dan nog eens last heb van een brandende maag ( van het snurkende lief zullen we maar zwijgen ;-) ).
Baby vindt het dan ook nog eens nodig om in zo'n positie te liggen dat hij geregeld eens goed in mijn maag kan schoppen, als het durft een voetballer worden hé... verdikke!
Maar goed, we gaan er vanuit dat dit van voorbijgaande aard is uiteraard, zoals met alles. T' is dat ik nog zoveel wil doen hé voor die baby er is. Iets met nestdrang enzo... En ik daar nu dus totaal niet toe kom. Ik ben al blij als ik 5 enveloppen op een dag heb kunnen schrijven voor de geboortekaartjes.
Zwanger zijn op je 35ste is dus echt wel zwaarder dat op je 26ste, neem het van mij aan.
Maar er zijn uiteraard ook fijne momenten, laat dat duidelijk zijn! Zoals aangesproken worden door wildvreemden die me vragen voor wanneer de baby is ( zo weet ik dat ik dat de mensen zien dat ik zwanger ben en niet denken van amai die is moddervet). Zelfs mannen spreken mij aan, zoals laatst aan de kassa in de colruyt, bleek al een opa te zijn, zo geestig dat!
Mijn zwangerschapsapp zegt me dat het nog 10 weken is... dus misschien mag ik toch stiekem al een beetje beginnen aftellen?
In de loop van de week kreeg ik last van ' een plaagje' zoals de gynaecologe het zo schoon zei. Braken met als gevolg een mottig gevoel van hier tot in Tokio. Ondertussen is het misselijke gevoel wel over maar heb ik nu last van maagpijn. Zien of de nieuwe aanvoer van de apotheek me wat rust zal geven.
Gevolg is ook dat mijn nachtrust op niks meer trekt natuurlijk. Het is al niet evident om met zo'n dikke buik te slapen en maar de keuze meer te hebben uit 2 slaapposities, zijnde linkerzij of rechterzij ( ik zou geld geven om nog ne keer ne nacht op mijn buik te kunnen slapen). Laat staan dat je dan nog eens last heb van een brandende maag ( van het snurkende lief zullen we maar zwijgen ;-) ).
Baby vindt het dan ook nog eens nodig om in zo'n positie te liggen dat hij geregeld eens goed in mijn maag kan schoppen, als het durft een voetballer worden hé... verdikke!
Maar goed, we gaan er vanuit dat dit van voorbijgaande aard is uiteraard, zoals met alles. T' is dat ik nog zoveel wil doen hé voor die baby er is. Iets met nestdrang enzo... En ik daar nu dus totaal niet toe kom. Ik ben al blij als ik 5 enveloppen op een dag heb kunnen schrijven voor de geboortekaartjes.
Zwanger zijn op je 35ste is dus echt wel zwaarder dat op je 26ste, neem het van mij aan.
Maar er zijn uiteraard ook fijne momenten, laat dat duidelijk zijn! Zoals aangesproken worden door wildvreemden die me vragen voor wanneer de baby is ( zo weet ik dat ik dat de mensen zien dat ik zwanger ben en niet denken van amai die is moddervet). Zelfs mannen spreken mij aan, zoals laatst aan de kassa in de colruyt, bleek al een opa te zijn, zo geestig dat!
Mijn zwangerschapsapp zegt me dat het nog 10 weken is... dus misschien mag ik toch stiekem al een beetje beginnen aftellen?
Ondertussen waggel ik nog wat verder en hoop ik nog wat zaken op orde te kunnen stellen!
woensdag 15 april 2015
Babykamer: 3.
Hoe zit dat daar eigenlijk met die babykamer denk je wellicht. Ewel euh..
Die ziet er momenteel dus azo uit... Maahaar, daar komt verandering in! En dat gaat niet meer lang duren! Zaterdag komt de stukadoor! En dus is het lief naarstig elektriek aan het leggen en ben ik nog wat behang aan het verwijderen. Jazeker, jazeker...
En ik ben ook begonnen met het bedje in de verf te zetten!
Bajaat Daphne, gene stress dat komt goed tegen dat baby er is. ( nog ne keer... baja dat komt goed Daphne... )
Die ziet er momenteel dus azo uit... Maahaar, daar komt verandering in! En dat gaat niet meer lang duren! Zaterdag komt de stukadoor! En dus is het lief naarstig elektriek aan het leggen en ben ik nog wat behang aan het verwijderen. Jazeker, jazeker...
En ik ben ook begonnen met het bedje in de verf te zetten!
Bajaat Daphne, gene stress dat komt goed tegen dat baby er is. ( nog ne keer... baja dat komt goed Daphne... )
donderdag 19 februari 2015
Een jongen.
Ach een jongen waarschuwde ze, daar zal je nog veel tranen voor laten.
Ik had ze al van bij haar entrée in het restaurant naar mij zien kijken. Die buik, daar moest ze het duidelijk met mij over hebben.
Dat jongens veel verder van je af staan later als ze groot zijn. Dat ze je in de steek laten en ze het je moeilijker maken. Enzoverder en enzovoort.
Het was een dom gesprek maar zoals het meestal gaat, net die domme gesprekken blijven bij mij hangen.
Het zit zo, al 35 jaar ben ik een meisje en al bijna 9 jaar ben ik een meisjesmama. Ooit in ver vervlogen tijden had ik een lief maar die bleef niet dus daar deed ik al iets fout. Nu heb ik nog maar sinds bijna 2 jaar weer een lief. Ik had tot voor die bijna 2 jaar geen neefjes. Wel een broer maar de tijd dat wij onder 1 dak woonden ligt nog verder weg dan al die andere. Dus mijn kennis van jongens rijkt niet zo heel ver.
Nu zit er dus zo'n klein exemplaar in mijn buik. Duidelijk een jongen zei de dokter, je kan er niet naast kijken. Bij dat nieuws sprongen de tranen me in de ogen. Want, zo had ik me op voorhand bedacht, zou dat niet makkelijker zijn gezien mijn band met Mare en onze jaren alleen samen, om nu een jongen te krijgen? Dan blijft zij mijn meisje en blijft die band speciaal. Dan kan ik iets helemaal nieuws starten met een zoon, een nieuw soort band die losstaat van die die ik heb met Mare.
Maar nu we wat verder zitten in die zwangerschap en ik merk dat mijn nieuwe neefjes bijvoorbeeld toch wel anders zijn dan mijn nichtjes en Mare. En mijn ouders verwachten dat het een voetballer zal worden en ze keihard van plan zijn om al zijn wedstrijden mee te gaan supporteren ( terwijl ze allesbehalve voetbalfans zijn, hoe lief is dat). En ik mijn lief bij ieder klein jongens speeltje helemaal wild zie worden en ik in mijn verbeelding al die auto'tjes, traktors, vliegtuigen,... zie rondslingeren in mijn huis... begin ik toch wat ongerust te worden.
Een jongen begot, zal ik dat wel kunnen?
Ik had ze al van bij haar entrée in het restaurant naar mij zien kijken. Die buik, daar moest ze het duidelijk met mij over hebben.
Dat jongens veel verder van je af staan later als ze groot zijn. Dat ze je in de steek laten en ze het je moeilijker maken. Enzoverder en enzovoort.
Het was een dom gesprek maar zoals het meestal gaat, net die domme gesprekken blijven bij mij hangen.
Het zit zo, al 35 jaar ben ik een meisje en al bijna 9 jaar ben ik een meisjesmama. Ooit in ver vervlogen tijden had ik een lief maar die bleef niet dus daar deed ik al iets fout. Nu heb ik nog maar sinds bijna 2 jaar weer een lief. Ik had tot voor die bijna 2 jaar geen neefjes. Wel een broer maar de tijd dat wij onder 1 dak woonden ligt nog verder weg dan al die andere. Dus mijn kennis van jongens rijkt niet zo heel ver.
Nu zit er dus zo'n klein exemplaar in mijn buik. Duidelijk een jongen zei de dokter, je kan er niet naast kijken. Bij dat nieuws sprongen de tranen me in de ogen. Want, zo had ik me op voorhand bedacht, zou dat niet makkelijker zijn gezien mijn band met Mare en onze jaren alleen samen, om nu een jongen te krijgen? Dan blijft zij mijn meisje en blijft die band speciaal. Dan kan ik iets helemaal nieuws starten met een zoon, een nieuw soort band die losstaat van die die ik heb met Mare.
Maar nu we wat verder zitten in die zwangerschap en ik merk dat mijn nieuwe neefjes bijvoorbeeld toch wel anders zijn dan mijn nichtjes en Mare. En mijn ouders verwachten dat het een voetballer zal worden en ze keihard van plan zijn om al zijn wedstrijden mee te gaan supporteren ( terwijl ze allesbehalve voetbalfans zijn, hoe lief is dat). En ik mijn lief bij ieder klein jongens speeltje helemaal wild zie worden en ik in mijn verbeelding al die auto'tjes, traktors, vliegtuigen,... zie rondslingeren in mijn huis... begin ik toch wat ongerust te worden.
Een jongen begot, zal ik dat wel kunnen?
donderdag 12 februari 2015
Zwangerschapskwaaltjes 3.
Bijna 5 maandjes ver ondertussen. En de energie is er terug! Genoeg energie zelfs om plafonds en muren af te wassen en die te schilderen. Resultaat: een zo goed als afgewerkte badkamer. ( With a little help van mijn papa uiteraard) Al had ik hier liever 'een afgewerkte babykamer' zien staan maar goed, blij zijn met wat is hé.
Die badkamer toon ik wel nog eens als de details afgewerkt zijn.
Kwaaltjes dan. Al bij al nog steeds weinig last.
Lang rechtstaan en wandelen wordt wat lastiger. En af en toe een duizelingske dat ook. Maar die komen meestal in het weekend dus dan is er altijd de arm of schouder van het lief om vast te grijpen.
Waar ik het eigenlijk nog niet over had en waar ik eigenlijk al van in het begin last van heb is drinken. Drinken als in een drankje vinden dat ik makkelijk binnen krijg, zin in heb en na het drinken geen last van heb. Normaal ben ik geen cola drinker maar nu drink ik dagelijks 1 blik cola bij mijn eten. De cola moet in blik zijn en koud of anders laat ik die ook staan.
En 's avonds stort ik mij in de dozen melk. Liters dronk ik al! Met als variatie op het thema: aardbeimelk.
Die badkamer toon ik wel nog eens als de details afgewerkt zijn.
Kwaaltjes dan. Al bij al nog steeds weinig last.
Lang rechtstaan en wandelen wordt wat lastiger. En af en toe een duizelingske dat ook. Maar die komen meestal in het weekend dus dan is er altijd de arm of schouder van het lief om vast te grijpen.
Waar ik het eigenlijk nog niet over had en waar ik eigenlijk al van in het begin last van heb is drinken. Drinken als in een drankje vinden dat ik makkelijk binnen krijg, zin in heb en na het drinken geen last van heb. Normaal ben ik geen cola drinker maar nu drink ik dagelijks 1 blik cola bij mijn eten. De cola moet in blik zijn en koud of anders laat ik die ook staan.
En 's avonds stort ik mij in de dozen melk. Liters dronk ik al! Met als variatie op het thema: aardbeimelk.
Overdag is de baby rustig maar 's avonds schiet hij al goed in actie. Alsof hij denkt, nu is het mijn beurt. Fijn wel al die beweging. 't Geeft een geruststellend gevoel.
Mijn mama is aan het breien geslaan.. hoe geestig is dat!
En ondertussen koop ik hier en daar ook al wat eerste pakjes. Kwestie van mij wat in te leven é.
Wij doen dus rustig verder hier.
vrijdag 30 januari 2015
Babykamer 2.
De vorige bewoonster van dit huis was blijkbaar vree into wellness en stuff want ze offerde 2 slaapkamers op voor een badkamer. Gevolg: een danszaal als badkamer met in de ene hoek een toilet, in een andere hoek de douche, 2 wastafels en in nog een andere hoek een mega groot hoekbad. Wij zijn eerder van de rappe wasjes en prefereren een douche. Dus de ene helft van de badkamer stond er maar triest bij. De aanpak van die badkamer was in den tijd dan ook nog eens zeer slecht gedaan waardoor we met een vochtdoorlatende douche naar de buurvrouw toe zaten, dat we gemakshalve weglachten als de buurvrouw heeft een natte plek, maar dat ons toch wel wat centen heeft gekost om die ganse douche deftig te voorzien van vochtwerende muren. Maar goed, dat euvel pakten we ondertussen aan in de hoop dat dat opgelost is, fingers crossed.
Een te grote badkamer dus, maar wat nog erger was... geen plaats voor die nieuwe baby. Dat kind moet toch ergens slapen en zo'n schoon eigen kamerke is toch wel van doen.
Dus herstelden we het huis in zijn oorspronkelijke staat en gingen we van 1 mega badkamer naar een redelijke badkamer en een schoon babykamerke.
We deden dit door een ingemaakte kast te plaatsen tussen de 2 ruimtes om wat plaats te sparen in de niet zo grote babykamer. Ik zeg nu zo schoon we maar alle eer gaat alweer uit naar mijn mega fantastische timmerman die dat altijd tot in de puntjes afwerkt. Content dat ik daar van ben zeg!
Het idee van de ingemaakte kast kwam van mijn vader dus ook voor hem een eervolle vermelding voor het praktisch meedenken!
De kast staat er ondertussen en de timmerman is as we speak de deuren aan het placeren dus dat komt helemaal goed.
Dan rest ons nog alle tegels van de muren te halen in de babykamer en dat mega bad uit te breken. Al bedachten we dat dat eigenlijk wel handig zou zijn om die kleine in dat bad te slapen te leggen en die meteen schoon af te spoelen na een slaapje maar dat is gelijk not done hé.
Dus nog wat werk voor ik aan de afwerking kan beginnen maar gow, t' schuift goed en tegen dat we aan de grote verbouwing beginnen kan ik aan de afwerking beginnen en heb ik wat afleiding.
Juij dus!
( de babykamer)
( de handige ingemaakte kast/ tussenwand)
donderdag 8 januari 2015
Zwangerschapskwaaltjes 2.
Nu die 3 eerste maanden voorbij zijn zou alles wat beter moeten gaan. En yes, dat is!
Niet dat ik al te veel te klagen had maar die laatste weken begon mijn maag toch wel wat lastiger te doen.
Nu dus niet meer. Alles is rustig op dat gebied. Nog een beetje opletten wat ik eet om die maag niet uit te dagen maar al bij al rustig dus.
Waar ik wel op moet letten is tijdig eten. Ik zou gerust een dag zonder eten kunnen maar die baby zorgt al goed voor de mama en laat mij weten dat het weer eens tijd is om iets tot mij te nemen.
De buik op zich is al meer dan zichtbaar en zit af en toe al goed in de weg. 's Avonds is het wat zoeken naar een comfortabele positie in de zetel maar ook daar lukt het wel.
Sinds vandaag heb ik ook weer wat tandpijn. Daar had ik de eerste maanden ook al wat last van maar dat is toen vanzelf over gegaan dus daar hoop ik deze keer weer op.
De vermoeidheid die is gebleven. Zeker nu de vakantie weer voorbij is en we terug vroeg uit de veren moeten heb ik meerdere momenten op een dag dat ik mijn hoofd wat laat hangen. 's Avonds val ik dan ook met gemak in slaap in de zetel, sorry nachtuil lief t'is de baby!
De creativiteit en de zin in werken en schilderen is er momenteel ook niet. Sabine van het pottenatelier waarschuwde me hier al voor. Blijkbaar had zij daar ook last van bij haar laatste zwangerschap. Ik had gehoopt dat de zin wel terug zou komen na die eerste 3 maanden maar tot nu toe niks dus. Al kan de koude in mijn atelier er ook voor iets tussen zitten. Maar Sabine stelde me ook gerust dat die zin wel weer terug komt na de bevalling, dus alles komt goed.
Tot zover de 'kwaaltjes'... of nee toch niet. Er is nog 1 ding. Die borsten hé... amai die zijn groot! Lang geleden dat ik nog zo'n volle boezem heb gehad. Ik verschiet er telkens weer van. Er is zelfs tegenwoordig af en toe sprake van een decolleté, ongezien dat bij mij! Dat gaat weer een zware teleurstelling zijn na die zwangerschap als die er weer verlept bijhangen, damn.
Niet dat ik al te veel te klagen had maar die laatste weken begon mijn maag toch wel wat lastiger te doen.
Nu dus niet meer. Alles is rustig op dat gebied. Nog een beetje opletten wat ik eet om die maag niet uit te dagen maar al bij al rustig dus.
Waar ik wel op moet letten is tijdig eten. Ik zou gerust een dag zonder eten kunnen maar die baby zorgt al goed voor de mama en laat mij weten dat het weer eens tijd is om iets tot mij te nemen.
De buik op zich is al meer dan zichtbaar en zit af en toe al goed in de weg. 's Avonds is het wat zoeken naar een comfortabele positie in de zetel maar ook daar lukt het wel.
Sinds vandaag heb ik ook weer wat tandpijn. Daar had ik de eerste maanden ook al wat last van maar dat is toen vanzelf over gegaan dus daar hoop ik deze keer weer op.
De vermoeidheid die is gebleven. Zeker nu de vakantie weer voorbij is en we terug vroeg uit de veren moeten heb ik meerdere momenten op een dag dat ik mijn hoofd wat laat hangen. 's Avonds val ik dan ook met gemak in slaap in de zetel, sorry nachtuil lief t'is de baby!
De creativiteit en de zin in werken en schilderen is er momenteel ook niet. Sabine van het pottenatelier waarschuwde me hier al voor. Blijkbaar had zij daar ook last van bij haar laatste zwangerschap. Ik had gehoopt dat de zin wel terug zou komen na die eerste 3 maanden maar tot nu toe niks dus. Al kan de koude in mijn atelier er ook voor iets tussen zitten. Maar Sabine stelde me ook gerust dat die zin wel weer terug komt na de bevalling, dus alles komt goed.
Tot zover de 'kwaaltjes'... of nee toch niet. Er is nog 1 ding. Die borsten hé... amai die zijn groot! Lang geleden dat ik nog zo'n volle boezem heb gehad. Ik verschiet er telkens weer van. Er is zelfs tegenwoordig af en toe sprake van een decolleté, ongezien dat bij mij! Dat gaat weer een zware teleurstelling zijn na die zwangerschap als die er weer verlept bijhangen, damn.
maandag 5 januari 2015
Babykamer 1.
Een vers nieuw jaar. Nog lekker knapperig, goedruikend, fris en vrolijk.
Dat we het hier helemaal zien zitten, dat nieuwe jaar. Uiteraard zeg! Want er staat zo ongelofelijk veel te gebeuren dit jaar.
De verbouwing van onze keuken. Het maken van een kinderkamer ( later daarover mee). Het decoreren van die kinderkamer met het nodige meubilair uiteraard. En uiteraard ook het uitbroeden van die baby.
Drukke maanden dus maar ik kijk er wel naar uit naar al die veranderingen. Want het plan is om daarna te genieten, ten volle languit te genieten!
Voor die babykamer heb ik dus eigenlijk nog alle tijd om na te denken over kleuren, behang en dergelijke meer. Maar ik zou mezelf niet zijn als ik daar al niet mee bezig zou zijn.
Een echt concept is er nog niet.
Er is wel al een bed:
Dat we het hier helemaal zien zitten, dat nieuwe jaar. Uiteraard zeg! Want er staat zo ongelofelijk veel te gebeuren dit jaar.
De verbouwing van onze keuken. Het maken van een kinderkamer ( later daarover mee). Het decoreren van die kinderkamer met het nodige meubilair uiteraard. En uiteraard ook het uitbroeden van die baby.
Drukke maanden dus maar ik kijk er wel naar uit naar al die veranderingen. Want het plan is om daarna te genieten, ten volle languit te genieten!
Voor die babykamer heb ik dus eigenlijk nog alle tijd om na te denken over kleuren, behang en dergelijke meer. Maar ik zou mezelf niet zijn als ik daar al niet mee bezig zou zijn.
Een echt concept is er nog niet.
Er is wel al een bed:
Gevonden in de plaatselijke ecoshop voor een schone 8 euro.
En er is ook een stoel. Een voedingsstoel/ voorleesstoel/ trooststoel/ ...
Ook gevonden in diezelfde ecoshop alleen enkele weken eerder en voor wat meer centen maar hij is zo schoon dat we hem niet konden laten staan. Alé toch niet toen we een paar dagen later er speciaal omreden omdat hij in mijn hoofd bleef rondtollen en ik hem dus per sé wou.
Dus eens dat concept er is kan ik alvast aan de slag!
woensdag 17 december 2014
Zwangerschapskwaaltjes.
Voorlopig weinig klachten eigenlijk.
Mijn maag doet wat lastig als ze leeg is dus vul ik die van tijd goed bij. Soms iets te goed ( nee Daphne, eten voor 2 is niet nodig). Maar echt misselijk ben ik nog niet geweest.
Grappig eigenlijk hoe je lichaam je aangeeft wat je nodig hebt. Ik heb bijvoorbeeld totaal geen zin meer in zoet. De sint chocolade ligt eenzaam te wachten tot betere tijden wat verre van gebruikelijk is voor mij! Al denk ik dat Mare daar niet rouwig om is...
Nee, mijn lijf schreeuwt om hartig voedsel. Soepen, hartige taarten, groenten,... Vooral prei doet het hier goed. Maar aangezien ik nog zelden alleen eet tegenwoordig moet ik me wat inhouden en hier en daar eens een toegeving doen uiteraard. Al is het lief daar alweer geweldig in en laat hij mij maar doen. ( zelfs als ik in de zoveelste supermarkt weer eens sta te kwijlen bij allerlei voedsel)
De vreemdste bijwerking tot nu toe is een gevolg van die trek in gezond. Ik kook! Jazeker, ik kook vaak en graag! Tot grote vreugde van mijn mama die vanaf nu met nog meer overgave recepten deelt en wellicht het gevoel heeft dat ze eindelijk een bondgenoot gevonden heeft in mij om over voedsel en koken te praten. Ik hoop zo voor haar dat deze bijwerking zal blijven duren maar ik weet uit ervaring dat het helaas niet zo zal zijn. Genieten dus hé mama, genieten!
Voor de rest al bij al weinig kwaaltjes.
Moe dat wel. Al is het lief het al gewoon dat ik mijn uurtje weer eens heb. Hij kan ze zelfs al perfect timen die momenten.
Een buikje is er ook al... naar het schijnt komt dat bij een tweede sneller en amai dat is!
woensdag 10 december 2014
Deze keer...
Eindelijk mag iedereen het weten!
Oef zeg het is er uit. Alé het nieuws hé, niet de baby die moet nog even blijven zitten tot de zon weer wat meer warmte geeft.
Amai zo lang zwijgen dat is niet evident!
En deze keer mag en kan ik genieten van dat kleine nieuwe leventje. Deze keer mag ik samen genieten, samen met het lief en samen met Mare. Deze keer mag ik blij zijn. Deze keer mag ik fier zijn. Deze keer is er liefde. Deze keer ben ik niet alleen!
Abonneren op:
Posts (Atom)